Orkanen 2008

In september 2008 ben ik meegeweest op twee expedities van CSWR (Centre for Severe Weather Research). Hierbij hebben we tijdens de orkanen Gustav die aan land kwam in Houma, Louisiana en Ike die aan land kwam in Galvestond Island, Texas, metingen verricht in het hart van de orkaan. Met onze mobiele doppler radar evenals twee trucks vol met meetapparatuur hebben we de twee stormen ervaren. Het waren twee enorm indrukwekkende ervaringen die ik nooit meer zal vergeten. Omgeknakte bomen, electriciteitsmasten, kapotte huizen, daken, stormvloed, voorbij drijvende boten, stukken van huizen, stoelen, tafels.. het zijn geen alledaagse dingen. De volgende link beschrijft de twee expedities zeer uitgebreid en zijn tevens voorzien van veel foto’s en video die een goede impressie geven van de chaos waarin we ons hebben bevonden.

[LINK] Alle informatie, links, achtergronden, krant/radio-verslagen over orkaan-Gustav-en-Ike

 

Orkaanchase Gustav, het grote verhaal! foto’s en video

September 4, 2008 1:05 am admin Uncategorized

[Voor nieuwe foto’s en video: zie onderaan de text]

Na verschillende signalen dat orkaan Gustav aan land zou komen op een voor ons team ongunstige plek werd zaterdagochtend uiteindelijk de beslissing genomen om niet te vertrekken naar Louisiana. Omdat de resultaten (de te meten data) afhankelijk zijn van de positie ten opzichte van de orkaan, was het voor ons erg belangrijk om zo dicht mogelijk bij de kust te komen, zodat de storm nog zijn volledige kracht bezit. Aangezien de orkaan volgens de modellen aan land zou komen in het gebied ten oosten van New Orleans, dat bestaat uit een moerassig gebied waar geen wegen zijn, leek het voor ons ongunstig om te gaan. Twee uur na deze ‘definitieve’ beslissing werd uiteindelijk toch nog de beslissing genomen om toch te vertrekken. Gustav had net Cuba verlaten en signalen dat de orkaan weer aan kracht begon te winnen, deden er toe leiden dat Josh Wurman alsnog de beslissing nam om het team te laten vertrekken, hoewel de twijfels over de plek waar de orkaan aan land zou komen bleven bestaan.

Het team bestaat uit werknemers van Josh’ eigen onderzoeksinstituut CSWR (Center for Severe Weather Research) en nog een paar vrijwilligers, waaronder ikzelf en nog een studente van Colorado University. Na de boel gepakt te hebben gingen we naar de loods waar de DOW (Doppler On Wheels), in feite een Doppler radar (X-band) op een truck gemonteerd en de Probe (een truck waarin die wordt gebruikt om meetunits ‘pods’ uit te zetten en bovendien zelf over meetapparatuur beschikt) moesten worden voorbereid. De meetapparatuur en dataloggers van de pods moesten worden klaar- en water-dicht gemaakt.

Vanuit Boulder vertrokken we met de twee voertuigen in de richting van Houma een plaatsje ten zuidoosten van New Orleans waar Gustav waarschijnlijk aan land zou komen. De af te leggen afstand was ongeveer 2400 km, dus we hadden wel even voor de boeg. Aangezien de beslissing erg laat werd genomen om alsnog te gaan, moesten we aan een stuk door blijven rijden om op tijd te zijn. Via Kensas, Oklahoma en Texas bereikten we uiteindelijk Louisiana, waar inmiddels een grote exodus plaatsvond in de richting vanwaar wij kwamen. Aan onze kant was het echter erg rustig en we konden dan ook flink doorrijden. Op de radio hoorden we dat mensen al dagen aan het evacueren waren en dat door de toegenomen drukte sommige mensen er wel 24 uur over deden om 200 kilometer verder te komen. Ter vergelijking; wij reden vanuit Boulder, Colorado in 24u naar de kust van Louisiana. Uiteindelijk zou 95% van New Orleans zijn ontruimt en ook in het gebied waar wij zijn geweest was praktisch iedereen geevacueerd. Ramen waren dichtgespijkerd en zandzakken lagen opgestapeld rond de deuren van de huizen. Op de radio werd constant bericht dat evacuatie noodzakelijk was en dat het negeren van dit bevel (want in sommige gebieden was evacuatie verplicht!) wel eens de slechtste beslissing uit ons leven kon zijn. Ik moet eerlijk zeggen dat het wel een vreemd gevoel gaf om een gebied in te rijden waar iedereen uit probeert te vluchten vanwege het aankomende gevaar. En ons team wilde dan ook nog eens in het ‘oog’ van de orkaan terrecht komen, waar rondom het oog de hoogste windsnelheden plaatsvinden. Gedurende onze rit richting de zuidkust namen de berichten dat Gustav in kracht toenam in eerste instantie toe, de sfeer in het team was dan ook goed omdat wij ‘in naam van de wetenschap’ natuurlijk hoopten op een enorm hevige storm omdat die nu eenmaal zeldzaam zijn afgezien van alle schade aan bezittingen van mensen om nog maar niet te spreken van de potentiele doden.

Na een slopende rit kwamen we uiteindelijk ’s avonds laat aan in Louisiana. Terwijl we richting Houma reden begon het hevig te regenen en werden de eerste invloeden van Gustav, de regenbanden aan de randen, zichtbaar. De wind was nog relatief rustig, maar ook deze begon toe te nemen. De berichten van het National Hurricane Center meldden inmiddels een afname van de orkaankracht. Gustav bezat op dat moment nog de klasse van categorie 4, wat in feite een allesverwoesten de orkaan is. Enkel categorie 5 is sterker, vanaf categorie 3 wordt een orkaan ‘major’ genoemd, wat in aangeeft dat het een zeer reeel gevaar en verwoestingskracht met zich meebrengt. Uiteraard was deze afname in kracht niet waar wij op hoopten. Na de 24u aan een stuk door gereden te hebben kregen we even de tijd om uit te rusten in een motelletje dat nog open was in Houma (alles was geevacueeerd, maar dit motelletje was nog open om een of andere reden). Na 3 uur geslapen te hebben vertrokken we met het team richting de kust en zetten we meerdere ‘pods’ uit op verscheidene plekken ter ondersteuning van de DOW. Door de ‘pods’ strategisch te plaatsen konden de gegevens van de DOW gaan vergelijken met die van de ‘pods’ om te kijken of dit correleerde. De wind was inmiddels al flink toegenomen, maar nog niet dermate ernstig dat er bomen om begonnen te vallen. Wel zagen we in de verte meerdere vonken van electriciteitsmasten ten gevolge van de wind. De pods wilden we het liefst op een locatie neerzetten die niet werd beinvloed door de effecten van gebouwen, bomen en of andere infrastructuur. Verder wilden we niet dat de apparatuur onder water zou komen te staan ten gevolge van overstroming dus zochten we ‘hogere’ locaties. Aangezien het donker was konden we nog niet erg veel zien en kwamen we midden in een weiland vast te zitten in een sloot bij het keren van de wagen. Na met enige schade weer verder te zijn gereden vonden we een geschikte locatie ergens midden in een land waar we de pod handmatig heen moesten slepen. Nadat het uiteindelijk licht werd plaatsten we de ander vier pods en moesten we nog een veilige locatie vinden voor de DOW. Na uiteindelijk gesettled te zijn, begon het wachten op de orkaan die nog boven de zee lag maar al flink begon huis te houden aan de randen.

Er was nog een pod overgebleven die we moesten plaatsen op een locatie ver van de DOW. Onderweg naar die plek lagen er al her en der bomen omver en electriciteitsmasten stonden gevaarlijk heen en weer te schudden evenals de nog overeindstaande bomen langs de weg. Ook moesten we voorzichtig zijn met het rijden aangezien de meetapparatuur boven op onze truck dermate hoog was dat de bungelende electriciteitskabels makkelijk de apparatuur konden raken. Op een stroomschok zaten we natuurlijk niet te wachten. Na een lange tocht naar de locatie voor de te plaatsen pod konden we uiteindelijk niet verder door omgevallen electriciteitsmasten en plaatsten we daar de laatste pod. Op de weg terug lagen er nog meer bomen omver. Na een lange rit kwamen we uiteindelijk weer terug op onze ‘veilige’ plek bij de DOW. De wind begon inmiddels enorm toe te nemen op de nadering van het oog. Op de radio hoorden we dat de orkaan inmiddels aan land was gekomen en zich richting ons verplaatste. De radar deed inmiddels zijn werk en draaide in de rondte om de windsnelheden in een straal van 7 km rondom onze plek te meten. Op de radarbeelden konden we windstoten aan zien komen, dat was wel een gave ervaring. Een donkerpaarse pit die richting ons kwam zag er gevaarlijk uit en na enkele seconden begon de hele auto heen en weer te schudden en een stalen loods naast de DOW begon gevaarlijk heen in weer te schudden.

Toen het oog ons begon te passeren maten we windsnelheden tussen de 150-170 km/u. Om ons heen in de verte zagen we bomen omknakken, dingen door de lucht vliegen en hekken en andere kleine dingen door de lucht vliegen. Recht voor ons viel een boom op een tuinhuis, achter ons viel een boom op een huis waardoor het dak zwaar beschadigd raakte en de stalen loods vlak naast ons begon steeds gevaarlijker heen en weer te zwieberen. Op een gegeven moment kwamen twee stalen balken waarmee de loods in de grond zat verankerd los van de grond. Op dat moment begon ik te filmen en terwijl ik dat deed kwam de derde steunbalk los van de grond waarna uiteindelijk recht voor mijn neus (3 meter voor ons) het hele gebouw de lucht in ging. [zie video onderaan de text] Dat was enorm gaaf om te zien kan ik je vertellen, natuurlijk is de schade niet best, maar om te zien dat een windstoot zo’n heel gebouw naar de filistijnen helpt geeft wel aan wat voor krachten er vrijkomen. Ongelooflijk. Toen het oog van storm vlak bij ons lag zij we op een gegeven moment de trucks uitgegaan om met ons volle gewicht in de storm te gaan hangen. Dat was enorm vreemd om te ervaren, je kon er met je volle gewicht in gaan hangen en dan nog werd je weggeblazen. Omdat er verder geen bomen of masten rondom ons waren was dit relatief veilig. Ik ben wel gigantisch hard op m’n donder gegaan en een ander teamlid was z’n bril kwijt na een forse windstoot ;) Maargoed, dat is de prijs die je betaald voor waaghalserij. Na de passage van het oog begon de wind te draaien in de tegenovergestelde richting (de wind draait tegen de klok in rondom het oog van de orkaan, dus na passage draait de windgeleidelijk naar de tenovergestelde richting). De windsnelheden bleven redelijk gelijk rondom het oog, met enorme windstoten waarbij om ons heen heel veel bomen omver gingen en de suikerriet-plantage naast ons volledig plat werd geslagen.

Toen de passage volledig was, gingen we weer op pad om de ‘pods’ die we hadden uitgezet over een vrij groot gebied weer op te pikken. Al na 50 meter waren we ingesloten door een zee van bomen die de weg blokkeerden en werd duidelijk wat er aan schade was aangericht. Werkelijk overal lagen bomen over de weg, op huizen en lagen overal brokstukken die overal vandaan kwamen. Na 3 uur lang bomen aan de kant te hebben gesleept, over of om omgevallen elektricteitsmasten te zijn gereden en hele stukken met de pods te hebben gesleept om ze weer terug te halen, omdat we er niet meer bij konden met de trucks begonnen we onze opmars terug in de richting van het noorden. Onderweg zagen we wat een schade er was aangericht; we zagen volledig leeggeblazen huizen en schuren, daken van huizen die over de weg lagen, bomen omver, een kerktoren die van de kerk was geblazen, benzinestations omvergeblazen, billboards en verkeersborden die waren omgeknakt, werkelijk overweldigend (zie foto’s).

De data die we uiteindelijk hebben verzameld is van belang voor onderzoek naar de eigenschappen van de ontwikkeling van orkanen boven land. Aangezien de interactie met het land de orkaan snel afremd en sommige structuren (bossen, dorpen, landerijen) verschillende invloeden hebben op de manier waarop de windstoten zich vormen is het van belang de wind data te analyseren. Uiteindelijk zouden deze metingen bij moeten dragen aan de verbeteringen van weermodellen om de voorspellingen (die steeds beter worden) nog beter te maken en zodoende de burger nog beter te beschermen of in te lichten. Het team was uitermate tevreden over de resultaten en de plek die we gekozen hadden; later bleek dat de muur van het oog precies over ons heen was getrokken waardoor we lange tijd de hoogste windsnelheden maten. Later hoorden we op het nieuws dat de destructie in Houma, waar wij waren, veruit het ergst was en dat gezien de schade iedereen werd afgeraden die kant op te trekken voordat de hulpdiensten en electriciteitsmaatschappijen alle bomen en masten weer in orde hadden gebracht. We zaten dus midden in het epicentrum van de orkaan en de plek die Josh Wurman had uitgezocht was dan ook perfect voor onze doeleinden, uiteraard ook de gevaarlijkste ;)

Tijdens de lange toch uit het rampgebied met alle omgevallen bomen en electriciteitsmasten kwamen we op de snelweg vast te zitten aan een electriciteitskabel die op een meter boven het wegdek hing. We waren constant allert op bomen, brokstukken en electriciteitskabels maar deze was aan onze aandacht ontglipt. Onze apparatuur op de Probe-truck was door de kabel geraakt en naar de knoppen, bovendien zaten we muurvast aan de kabel, waarvan we niet wisten of er nog electriciteit op stond. Uiteindelijk zijn we losgekomen na een heldhaftig optreden van een van onze teamleden die het aandurfde de kabel vast te pakken en los te trekken. Via de andere kant van de snelweg in tegenovergestelde richting zijn we daarna onder de kabel door gekomen.

Momenteel zit ik in de auto en rijden we terug naar Boulder, Colorado. Aangezien de rit erg lang duurt had ik wel even tijd om dit verhaal te schrijven. Het was een overweldigende ervaring die ik als meteoroloog al lang op mijn verlanglijstje had staan. Ik had eerlijk gezegd ook niet verwacht dat ik deel uit zou maken van een dergelijk team tijden mijn verblijf in de VS, maar door toevalligheden en geluk ben ik er toch in terrecht gekomen. Werkelijk een super-ervaring en iets wat me altijd bij zal blijven; de impact en ontzagwekkende krachten tijdens de orkaan en de destructie die we daarna aantroffen hebben zeker een grote indruk op me gemaakt. De orkaan bleek uiteindelijk op het randje een categorie 3 te zijn geweest. Ik weet dan ook niet wat de ravage van een categorie 5 dan wel niet moet zijn. Feit is dat het een fantastisch avontuur was en achteraf ook wel erg onwerkelijk; Je scheurt naar het gebied toe in 24u, staat midden in zo’n storm waar enorme schade wordt aangericht, en je rijd weer terug. Terug in Colorado lijkt het of er niets is gebeurd. Maargoed, de ervaring samen met de foto’s zijn fantastisch om op terug te blikken!

[Foto’s Orkaan Gustav]

 

Ike, het grote verhaal

September 16, 2008 5:30 am admin Uncategorized

Na de terugkomst van de expeditie na Gustav was iedereen wel even toe aan wat rust. Het was niet erg waarschijnlijk dat er nog een expeditie aan zat te komen vanwege het feit dat er geen financiering meer was voor nog een expeditie. Na twee dagen kwam er al het bericht dat we wellicht toch nog een keer richting het zuiden zouden gaan voor een tweede interception, ditmaal orkaan Ike. Na wederom enkele dagen uitstel kwam er uiteindelijk toch het startsein. Het uitstel werd ditmaal veroorzaakt door het feit dat de baan van Ike enkele malen veranderde; in eerste instantie leek het erop dat Ike Florida zou treffen, maar uiteindelijk zou Ike via Cuba de golf van Mexico richting Texas trekken. De zondag voor vertrek hebben we in de loods van CSWR de wagens geprepareerd; instrumenten gecheckt, van baterijen voorzien, veiligheidsprocedures doorgelopen, etc. Dit in tegenstelling tot de expeditie naar Gustav, die nogal last-minute en chaotisch van start ging ;) Dinsdagmiddag vertrokken we uiteindelijk, op dat moment nog in de veronderstelling dat Ike wellicht aan land zou komen ergens op de grens van Mexico en de Verenigde Staten. Hiervoor moest ik een speciale handtekening halen zodat mijn visa nog geldig zou zijn, mocht ik het land weer in willen ;) Na vertrokken te zijn met een groter team (8 personen waarvan 3 later zouden invliegen) en meer materieel (10 pods, twee probe-trucks, de DOW en later nog een huurauto) begon de wederom lange tocht naar het zuiden. Omdat we ditmaal goed voorbereid en met meer tijd tot het tijdstip dat de orkaan aan land zou komen op pad gingen konden we het relatief rustig aan doen. Ditmaal hoefden we niet de hele nacht door te rijden om op tijd te zijn. We hebben tweemaal een motel kunnen nemen en dus goed kunnen slapen. Onderweg bleek dat Ike iets meer naar het noorden af zou gaan buigen, meer richting het gebied tussen Galveston Island en Houston, dus gingen we die kant op. Na een rit van twee dagen kwamen we aan in het gebied waar Ike aan land zou komen. Onderweg kwamen we weer een stroom van auto’s en trucks tegen volgepakt met huisraad, boten, families, etc. Het evacuatiesignaal werd uiteindelijk gegeven voor een vrij groot gebied, eerst nog uitgesteld vanwege het feit dat het vrij onzeker was waar Ike daadwerkelijk aan land zou komen. Dit advies en later verplichte evacuatiebericht werd zeer serieus genomen door de bevolking en overal waren mensen hun ramen aan het dichttimmeren, zandzakken aan het vullen en auto’s aan het inpakken. Tijdens onze verblijven in de motels kregen we zeer veel aandacht door de lokale bevolking, de doppler radar op de DOW trekt veel bekijks, omdat het uiteraard een vrij ongewone vertoning is. Het team dat was komen invliegen was de dag voordat wij arriveerden met de DOW en de probes op verkenning uitgegaan om geschikte lokaties te zoeken voor de pods. Tijdens Gustav hadden we zo weinig tijd dat we de pods in een noodtempo moesten plaatsten voordat de storm arriveerde. Ditmaal wilde Josh dit voorkomen en had hij samen me twee anderen de hele dag posities gemarkeerd die geschikt waren.

Omdat we na aangekomen te zijn en een dubbelcheck van al onze apparatuur zelfs tijd over hadden, zijn we met de twee probes wat rond gaan rijden op Galveston Island, waar het middelpunt van Ike werd verwacht om aan land te komen. We zijn toen naar de boulevard gegaan die Galveston Island beschermd tegen de zee, de zee was inmiddels al op komen zetten en hoge golven sloegen tegen de damwand aan en creeerde spectaculaire waterfonteinen. Het strand was uiteraard al niet meer te zien en de golven sloegen nog net niet over de pieren die de zee in liepen. Uiteraard wilden we goed dichtbij komen wat ik en nog een teamlid helaas moesten bekopen met een volledig natte kledij tot gevolg na een overwacht grote golf ;) Maargoed, dat was het wel waard, als je het echt wilt ervaren moet je het voelen ;) Daarna moesten we nog een locatie verkennen voor Josh om eventueel een pod te gaan plaatsten, maar we werden tegengehouden door de politie, de brug die we wilden verkennen was afgesloten. De huizen rondom die plek waren overigens onbeschermd, er was geen dijk en het gebied was dan ook zeer kwetsbaar voor de vloed die werd verwacht als gevolg van het feit dat Ike al het water opstuwde plus het feit dat het moment van aan land komen van de storm overeen kwam met de normale vloed. De vloed bovenop de normale vloed die werd verwacht was  5-7m. Dit zou genoeg zijn om heel Galveston Island onderwater te zetten (wat overigens ook gebeurde, lees verder). Het gebied was dan ook volledig geevacueerd en er was werkelijk niemand meer. Wederom een gekke ervaring, maar na Gustav waren we hier inmiddels aan gewend.

Toen we uiteindelijk terug gingen richting de boulevard om te gaan eten met het hele team, was het volgepakt met duizendeneen televisistations die live aan het verslaggeven waren met de golven op de achtergrond. Josh werd dan ook al gauw geinterviewd tijdens een bezinestop, omdat de DOW uiteraard vragen opwekt bij iedereen ;) Later zouden we nog door de Mexicaanse tv en een radiostation worden geintervieuwd. Na gegeten te hebben gingen we naar een hotel landinwaarts die ironisch genoeg de dag daarna, na de storm bleek te zijn getroffen en zijn dak kwijt zou zijn.

De ochtend erop gingen we op pad om de pods te plaatsen. Die avond zou de Ike aan land komen; vanaf 22u werden tropische storm windsnelheden verwacht en rond 02u zouden de windsnelheden met orkaankracht aan land komen. Het team werd opgesplitst in drie teams; de twee probes onafhankelijk, plus de DOW. Een probe zou op de hoge brug naar Galveston Island overnachten, de DOW zou aan de kust op een brug over een treinspoor overnachten en mijn team zou op een dam in Texas City in de Baai overnachten. Met overnachten bedoel ik hier de uiteraard het doorstaan van de storm. Jammergenoeg zou de storm in tegenstelling tot Gustav in de nacht aan land komen, dus we hadden minder zicht. Dit feit en de berichtgeving die ons vertelde dat de vloed nog hoger zou worden dan aanvankelijk werd aangenomen deden ons (mijn team) er toe besluiten een hogere brug op te zoeken over de baai om de storm in te doorstaan. Na alle pods te hebben geplaatst zochten we die plek op, welke midden op de zesbaans snelweg richting Galveston Island waar we haaks op de rijrichting onze truck in stelling moesten brengen om zo de neus in de wind te hebben; zouden we dit niet doen dan zou onze truck omver worden geblazen. Op dat moment was er nog vrij veel verkeer in beide richtingen op onze weghelft. Vanwege het feit dat sommige mensen de snelweg niet meer op konden komen op alle opritten werd onze kant van de weg gebruikt omdat de vloed al op begon te zetten terwijl het nog 6 uur voor de storm was, dit vanwege de immense afmetingen van Ike, wat een enorme opstuwing van het water in de Golf van Mexico veroorzaakte.Om botsingen te voorkomen plakten we onze truck vol met knipperende fietsverlichting aan de zijkant, bovendien hadden we nog de zwaailichten op ons dak. Toen begon het wachten op de orkaan, waarvan we op de hoogte werden gehouden via het radiocontact met de DOW.

Omdat het donker begon te worden en de regen begon toe te slaan in de eerste regenbanden zagen we vrij weinig vanuit de Probe. Toen de windsnelheden begonnen toe te nemen, begonnen de electriciteitsmasten en kabels verderop gevaarlijk heen en weer te slingeren met een hoop grote elektriciteitsvonken tot gevolg die de hele horizon oplichtten en bovendien alle verlichting op de snelweg (die we toen nog hadden) aan en uit lieten gaan. Na een grote windstoot en een enorme grote vonkregen kwam de verlichting niet meer tot leven en waren we letterlijk in het donker aan het tasten ;) Via de DOW hoorden we berichten dat een huis vlakbij hen was getroffen door een electricitetiskabel en dat daardoor de boel in de fik was gevlogen. Met de toenemende windstoten sloegen de vlammen makkelijk over op huizen rondom en na verloop van tijd was het een grote vuurzee. Op een gegeven moment zouden er vier verschillende brandhaarden zijn over heel Galveston Island. Brandweer was uiteraard machteloos en was bovendien niet aanwezig want de wind was al veel te sterk om ‘veilig’ aan het werk te kunnen zijn, want er vloog vanalles door de lucht. Het team op de hoge brug naar Galveston Island berichtte hoge windsnelheden tot 45 m/s wat overeenkomt met windsnelheen van rond de 160 km/u. En daar stonden we dan in het donker heen en weer te schudden in de enorme windstoten die gepaard gingen met de buitenste regenbanden van de orkaan. Toen het oog van de orkaan naderde werden de windsnelheden groter en groter en de regen heviger. Hier maten we dan ook de hoogste windstoten, op onze plek rond de 43 m/s. Daarna werd het volledig windstil, we waren in het oog van de orkaan beland. In Gustav trok de hele oogwand over ons heen waar de hoogste windsnelheden voorkomen, maar hier kwamen we in het oog zelf terrecht. Omdat Ike een enorm grote omvang had, en ook het oog erg groot was, groter dan 70 km en de snelheid erg laag was, zaten we een half uur in het oog. We konden dan ook uit de Probe-truck om de omgeving te verkennen. We stonden op een viaduct, omdat we hoge plek wilden staan om niet in de vloed terrecht te komen. En dit was maar goed ook; toen ik naar de reling van het viaduct liep en naar beneden scheen met mijn zaklamp zag ik een grote kolkende rivier van water die een halve meter onder de top van het viaduct stroomde. Speedboten, koelkasten, tafels, stoelen, surfplanken, werkelijk alles kwam voorbij drijven en gezien de snelheid waarmee dit gebeurde ging er wel even een vlaag van onzekerheid door me heen over de veiligheid van onze plek. Toen ik het viaduct afliep, was er al snel water en aan de andere kant ook, dus we waren eiland. Na radiocontact met de DOW en de andere Probe bleek dat dit voor hen ook het geval was. Na een tweede inspectieronde bleek gelukkig dat het water alweer aan het zakken was, omdat de wind de boel nu niet meer opstuwde. Verder kwamen we allemaal beesten tegen op ons viaduct, omdat dit nog droog was; vogels, spinnen, kikkers, slangen, muizen en ratten die hun heil hadden gezocht op het droge en bovendien totaal uitgeput waren en geen moeite deden om voor ons aan de kant te gaan of te vluchten.

Na in 20 minuten helemaal kapot te zijn gebeten door vliegen die opeens overal vandaan kwamen begon het plots weer te stormen vanuit de tegenovergestelde richting, we kwamen aan de andere kant van het oog terrecht, wat betekende dat we precies het tegenovergestelde van de afgelopen uren gingen doormaken. De wind uit de andere richting, nu startend met de meest intense windvlagen die in de oogwand voorkomen en dan langszaam afnemend naar minder krachtige windstoten. We draaiden de probe-truck in tegengestelde richting en kwamen erachter dat een enorme mast voor de verlichting van de snelweg van massief staal precies in onze richting stond met de wind mee. Als dat gevaarte van naar onze inschatting 25 hoog op ons zou vallen waren we er definitief geweest, maar we konden onze positie niet meer veranderen, dus we moesten maar hopen voor het beste. En gezien het feit dat ie de eerste oogwand al had doorstaan, moesten we m enig krediet geven ;) We waren er wel enigszins gestressed onder, maar uiteindelijk is er niets gebeurd. Het begon inmiddels licht te worden en we zagen dat het water nu de andere kant op stroomde met allerlei huisraad meevoerend. De rivier onder ons viaduct stroomde nogsteeds erg hard, hoewel het water wel enigszins begon te zakken. We waren nogsteeds ingesloten door het water, aan alle kanten en toen het begon te zakken werd duidelijk dat de hele snelweg vol brokstukken lag; wier, hout, boten, noem maar op, het lag er mee bezaaid. We konden dan ook niet weg voordat we de weg vrijgemaakt hadden, maar dit leek een onbegonnen taak, omdat het wegslepen van kasten, planken, etc over 20 km naar Texas City waar onze pods stonden simpelweg niet kon. Bovendien moesten we uitkijken voor alle spijkers die overal in de stukken hout zaten, want een lekke band was wel het laatste wat we konden gebruiken.

Onze radio was halverwege de storm uitgevallen, dus we konden niet meer communiceren met de DOW en de Probe verderop. We konden nog wel mobiel bellen gelukkig, en beide teams waren totaal ingesloten door de brokstukken en een uitweg was er simpelweg niet, bovendien was de DOW ook nogsteeds ingesloten door water. Op Galveston Island dat rechtstreeks aan de zee ligt, was de schade enorm, alle huisraad lag overal en alles was kapot of stond onder water. Bovendien waren er nog de branden die veel huizen hadden verwoest. Tussen al deze brokstukken en elende stonden overal nog pods, die een dag eerder waren geplaatst en weer opgepikt moesten worden voor we konden vertrekken. Gezien het feit dat we zelf al niet konden bewegen, werd dat een moeilijke opgave, dus was de enige optie om te wachten tot de overheid de weg zou gaan vrijmaken of zelf proberen de boel bereikbaar te maken.v

Mijn team had het geluk dat er aan een richting van de snelweg minder brokstukken lagen door een muur in het midden waartegen alle brokstukken lagen opgestapeld. Aan de andere kant waren al mensen aan het proberen begaanbaar te maken van de weg. Met een hoop geslinger en gehobbel over vanalles en nog wat kwamen we aan in Texas City, wat beschermd was door een damwand. Daarbinnen viel de schade in tegenstellin tot wat we verwachtten erg mee. In elk geval was de vloed hier niet binnengekomen. Wel was er veel schade aan gebouwen, maar omgevallen bomen of electriciteitsmasten als in Gustav waren er bijna niet. Sommige gebouwen waren ernstig beschadigd, waarvan sommigen totaal waren ingestort. Toen we langs ons hotel reden van de vorige nacht was het halve dak verwenen en de voorkant geheel ontwricht. Na onze pods opgepikt te hebben zonder al teveel problemen (we hadden geluk) hadden we bijna geen bezine meer. En tankstations waren niet open of in gebruik ;) De DOW had alle jericans met benzine bij zich, die we als voorzorgsmaatregel bij ons hadden, dus zat er voor ons niets anders op dan wachten op de Probe en de DOW die vast zaten op Galveston Island.

Na een paar uur gewacht te hebben hadden de DOW en de Probe met hulp van de overheden en andere mensen de pods weten op te picken en zich met veel moeite weten te bevrijden van Galveston Island. Uiteindelijk waren we weer samen en kregen we onze benodigde benzine van de DOW zodat we weer verder konden. Omdat drie van onze teamleden weer op het vliegtuig terug zouden vliegen vanuit Houston, gingen we richting Houston, waar een hotel was geboekt. Ike was na aan land te zijn gekomen plots van richting veranderd en naar net noordelijker gelegen Houston getrokken. In Houston was het een grote chaos, op straat stond overal rond de 30 cm water, 5 miljoen mensen zaten zonder stroom, en een hoop straten lagen bezaaid met bomen, geknapte electriciteitsmasten en brokstukken. In de verste verte niet vergelijkbaar met de enorme schade op Galveston Island veroorzaakt door de stormvloed, maar het was werkelijk een chaos. Na tientallen pogingen om ons hotel te bereiken, die bovendien geen electriciteit en water meer had, besloten we verder landinwaarts te trekken, weg uit de chaos. Uiteindelijk hebben we in Austin overnacht, waar we wel stroom en water hadden.
De volgende dag zijn we wederom op pad gegaan naar het noorden richting Boulder. Ditmaal wat relaxter en met meer stops. Ik typ dit wederom in de auto, omdat ik er nu de tijd voor heb ;) Ike was in veel opzichten totaal anders dan Gustav; ditmaal was het ’s nachts dus we zagen niet veel. Qua intensiteit had ik het gevoel dat de windsnelheden lager waren dan tijdens Gustav. Daartegenover staat dan weer dat Gustav kleiner was, en relatief minder lang hoge windsnelheden had. Ike was heel erg groot en de hoge windsnelheden hielden dan ook heel lang aan, van 22u tot en met 6u ’s ochtend hadden we windsnelheden die boven die van tropische stormkracht lagen en ongeveer 4u met orkaankracht (met uitzondering van het oog uiteraard). Het zien van al het water met alle brokstukken was werkelijk even onwerkelijk als angstaanjagend. De inwoners zullen nog wel even moeten wachten voor ze terug kunnen keren naar huis, als dat er nog is. Qua impact heeft Ike misschien meer invloed gehad, omdat het ook Houston heeft geraakt. Gustav ging achteraf om New Orleans heen en bespaarde daarmee veel ellende. Maar het was wederom een ongekende ervaring die ik me levenslang zal heugen. Fantastische ervaring! Goed ik kap ermee, groeten, Rutger.

[Foto’s Orkaan Ike – deel 1]

[Foto’s Orkaan Ike – deel 2]